در این چند ماهی که غزلیات سعدی را میخواندم بدست گرفتن این کتاب، از لحظات خوب زندگی بود. قبل از آن با سعدی و شعرش در حد کتاب های مدرسه آشنا بودم و فقط غزل های معروفش را خوانده بودم . اما حالا جذابیت های سعدی و شعرش برای من اینهاست:

سعدی به زبان خودمان شعر میگوید/ اغلب اوقات شعر سعدی همان جمله های روزمره استکه بعضی ارکان آن جابجا شده است. کلمات عجیب و غریب در اشعار سعدی کم پیدا میشود و من برای فهم کامل شعرهایش حداکثر 20 تا 30 بار به لغت نامه مراجعه کردم که با توجه به حجم اشعار تقریبا هیچ است (بجز ابیات عربی ).

*البته « ما به زبان سعدی صحبت می کنیم»

قالب و مضمون شعر سعدی بهم می آیند / بهترین نمونه این ویژگی در ترجیع بند اوست که ترجیع شعر در هر بند مفهوم خاصی متناسب با همان بند دارد و صرفا عبارتی نیست که نشان دهنده فرم شعر باشد.

سعدی خلاق است / سعدی نزدیک 8-7 هزار بیت غزل دارد ( آمار دقیق ندارم) ولی میشود تمام مفاهیم و معانی موجود در این ابیات را با انتخاب حداکثر 200 بیت پوشش داد. اما همین مفاهیم اندک به شکل های مختلف آنقدر زیبا بیان شده اند که آدم از خواندنشان خسته نمیشود. سعدی در قالب های دیگر مثل ترجیع بند و رباعی هم شعر خوب دارد و کاش بیشتر در این دو قالب شعر میگفت.

 حالا تا حدودی میفهمم که چرا سعدی برای ما مهم است ولی تا فهم کامل این معنا هنوز راه است.